بسویم دسته ای گل
فرستادی، مرا پروانه کردی
مرا کاشانه چون غمخانه ای بود
تو این غمخانه را گل خانه کردی
زدست قاصدت گل را گرفتم
بهر گلبرگ آن صد بوسه دادم
پس از آن ، با دلی آکنده از عشق
به آرامی به گلدانی نهادم
شبانگه گرد گل پروانه گشتم
بیاد تو به گل در رازها گشتم
حکایت ها که با تو گفته بودم
بجای تو به گلها باز گفتم
میان دسته ای گل « زنبقت» را 
ز اشک چشم گریان آب دادم
«بنفشه » را به یاد گیسوانت

به انگشتم گرفتم تاب دادم

ولی آن گل کجا ناز تو را داشت
نشانی داشت از بوی تو اما
کجا چشم فسونگر تو را داشت
بروی برگ زیبای « گل سرخ »
 نهادم با دلی غمگین لبم را
به امیدی که با یاد لب تو 

به صبح آرام بشادی یک شبم را
ولی هر چند بوسیدم گلت را 
 دل تنگم چو غنچه نشکفت
در آن حالت که گرم بوسه بودم
« گل سرخ » تو در گوشم چنین گفت
گل سرخم مخوان ای عاشق مست 
که من پیش لب یار تو خارم
به سرخی گرچه دارم رنگ آن لب 
ولی شیرینی و گرمی ندارم

او خوب می داند تو نیز به فردا می نگری

آواز باران در گوشت زمزمه می کند که آرام و بی صدا از شب بگذری و به فردا برسی

او خوب می داند تو سکوت شب را نخواهی شکست تو به فردا می نگری

آواز باران تو را به بازی نور فراسوی ابرها می خواند

او زلال نگاهت را خوب می داند

آواز باران تو را به فردا و فرداهای بعد می خواند

او می داند که تو جز به فردا نمی نگری

پس با او بخوان

بخوان آواز باران را

آواز زندگی را

بخوان آواز بودن آواز زندگی راز جاودانگی را

آواز باران را...

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی دردمند را
شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق
آزار این رمیده ی سر در کمند را
.... بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت
اندوه چیست؟ عشق کدام است؟ غم کجاست؟
... بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان
عمری است در هوای تو از آشیان جداست
... بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب
بیمار خنده های توام
بیشتر بخند،
بیشتر بخند
.... خورشید آرزوی منی
گرمتر بتاب گرمتر بتاب
... گرمتر بتاب گرمتر بتاب

من از حقیقت بی پایان ، از تصویری بی نشان ، از عشق یک آهو می ترسم!

 من از روزگار سنگدل از بایدها و نبایدها می ترسم،

می ترسم از آغاز هر سرنوشت و از طلوع هر زیبایی ، من از روح

سرگردان زندگی،

از گریزان بودن یاران می ترسم،

از صدای پای رهگذران می ترسم ...

از آنچه هستیم و هست می ترسم ،

 از جاده بی انتهایی که عاقبت مرا آواره خود خواهد ساخت می ترسم!

از لحظه ها و ساعتهایی که مرا نیز همانند خودشان بی عاطفه کرد .

می ترسم از خود فراموشی دلهای پاک...

آتش را روشن کردی ، می بینی که زبانه گرفته است ، اما چرا نزدیک نمی شوی؟

شاید می ترسی که بسوزی !

چطور زمانی که حرف از سوختن من بود می گفتی حکمت است ،

اما اکنون که زمان سوختن توست ، پا پس کشیده ای ،

دیدم رسم وفاداری را ،

دیدم که به چه راحتی سوختنم را دیدی و دم نزدی ،

دیدی که چه زیبا سوختم در آتشی که نه گلستان بود و نه سرد ،

داغ بود ، داغ داغ داغ

هر چند که تو هیچ وقت طعم حرارت را نچشیدی

...

چه شهامتی به خرج می دهی اکنون

اما امروز دیر است برای نزدیک شدن به آتش ،

شاید دیروز که سازم را شکستم باید از من دوری می کردی ، اشک هایم را که دیدی ؟

باز هم بخند ،

دیدی که خنده هایت را بی جواب نگذاشتم ... .

شاید این را شهامت ندانی ،

اما همین که برای من شجاعت است کافیست .

...

سازم را شکستم ، همان که نیمی از عمرم را در پی آموزشش بودم ، و نیم دیگر را در پی نواختنش .

نمی توانی بگویی که سازم را ، رفیق سالیانم را دوست نداشتم ،

زمانی که سازم را شکستم ، خودم را نیز شکستم ، سازم را دو تکه کردم و خودم را هزاران تکه ،

حال از من دوری کن تا تو را نیز نشکسته ام ،

تمام منی را که من بودم ، تو شکستی ،

تو شکستی ، و این را هرگز فراموش نکن

هرگز

تقدیم به چشم هایی که در راه ماندند و دلهایی که آنها را راندند ، تقدیم به اشکهایی که غرورشان شکست .  چه حسی است دوست داشتن کسی که تمام وجودت را فراگرفته و حال غروری که مانع از بیان احساس درونت شود ، امروز تمام هستی ام را باخته ام دیگر نه راهی برای برگشت دارم و نه بهانه ای برای ماندن من مقصر بودم تمام احساساتش را نادیده گرفتم غرورش را خورد کردم با عشقش بازی کردم ، اما حال پشیمانم میخواهم دوباره برگردد امّا ....... کاش می شد . رفته ، مرا از دل رانده ، دیگر جای در قلبش برای من نیست دیگر فراموش شده ام می نویسم تا بداند دوستش دارم .

امروز زیباترین و قشنگترین خاطراتم را مرور می کنم امّا این بار با حسرت هرگاه به گذشته فکر می کنم به وقتها و لحظاتی که قشنگترین حرفها را برایم می گفت به زمانی که با قشنگترین جملات بازی میکردیم به لحظه ای که برای اولین بار دیدمش ، به شبهای که تا صبح با یادش می خوابیدم ، به لحظه ای که میشماردم تا برگردد تا بتوانم دوباره ببینمش به رویاهای که درنیمه راه ماندن . حالا من خسته ..... نا امید ..... به آخر رسیده ..... همیشه دلم میخواست به سفیدی برسم و به اوج امّا دارم از همون اوج پرت میشم پایین لحظۀ آخر ............. سقوط از همۀ اندیشه هام ....... " پایان زندگی "

دوباره باز آغاز بی پایان گریه های من شروع می شود و دوباره باید رویای شکفته تو را از یاد ببرم

دوباره باید آرام و بی صدا در ظلمت شب ازغم هجرانت گریه کنم تا تمام ستارگان و کهکشان ها صداقت کلامم را

با گریه هایم باور کنند. به راستی که چه کسی آواز جدایی را سر داد و من را از تو جدا کرد؟

لعنت بر تو ای روزگار بی وفا که ناقوس جدایی را

تو به صدا در آوردی و آهنگ جدایی را تو نواختی

حالا چگونه این دل من با این فریاد دلخراش جدایی کنار برود.احساس می کنم که از جدایی نفرت دارم

و مرغان خوش آواز دگر بار ناقوس جدایی سر می دهند گویا آنان نیز از جدایی گریزانند ولی عزیزم تو را

هرگز فراموش

نمیکنم اگر چه بین ما جدایی افتد

باید همه بدانند که ما اسیر بازی سرنوشت شده ایم و

در تکاپو هستیم و فردای ما را سرنوشت رقم می زند

خانه ام ابری ست

یکسره روی زمین ابریست با آن.
 
از فراز گردنه خرد و خراب و مست

باد می پیچد.

یکسره دنیا خراب از اوست

و حواس من!

آی نی زن که تو را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟
 
خانه ام ابریست اما

ابر بارانش گرفته ست.

در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،

من به روی آفتابم

می برم در ساحت دریا نظاره.

و همه دنیا خراب و خرد از باد است

و به ره ، نی زن که دائم می نوازد نی ، در این دنیای ابراندود

راه خود را دارد اندر پیش...

ای آنکه رفتی از کنارم تا همیشه

این نو عروس مانده در خانه چه میشه

من مانده ام درکوره راه بی کسی ها

آتش مزن برقلب من چون ریش ریشه ها

زخم زبانهایت مثال خار نذاشت مأوا بگیرم

با نیش خنـجر چون زدی بر ریشم

 خرده شیشه شد جام بلورین تنم

گفتی برو این دل بـرایت جا ندارد

امروز این ، فردا دوباره آن نیست

هر نغمه ی ابلیسی دامی دوبارست

چرخ گردون نغمه ها کلیشه ی دوبارست

بعد از رفتنت دستان منتظرم را در باغچه احساس تو کاشتم تا که به وقت
آمدنت درختی شود از چشم انتظاری های من

و تمام خاطرات کهنه ات را
قاب کردم
و بر دیوار احساس فرو ریخته ام آویختم تا تو
بیایی
هر چند که بغض و کینه همچون پیچکی بر استواری های تن
زخمی دار شکسته ام
پیچیده لیک هنوز سحرگاهان اشک قربانی میکنم تا تو
بیایی

بعد از رفتنت دستان منتظرم را در باغچه احساس تو کاشتم تا که به وقت
آمدنت درختی شود از چشم انتظاری های من

و تمام خاطرات کهنه ات را
قاب کردم
و بر دیوار احساس فرو ریخته ام آویختم تا تو
بیایی
هر چند که بغض و کینه همچون پیچکی بر استواری های تن
زخمی دار شکسته ام
پیچیده لیک هنوز سحرگاهان اشک قربانی میکنم تا تو
بیایی
و بعد از رفتنت لحظه ها را میشمارم  تک به تک و خورشید را برای
حضور
بیشرمانه اش در آسمان ملامت میکنم و چشمانم را بدرقه راهت میکنم
و اشکهایم
را پشت پایت میریزم تا که شاید نه برای من به حرم
انتظارم بازایی
و به نگاه سردت که از پشت پنجره چشمانت به انتظارم طعنه وار میخندید دل
نبستم و از حاشیه تنهایی مسیر گم کرده نفسهایت را
جستجو کردممن تورا تنها تورا از میان تمام آرزوهایم آرزو کردم تا تو
بیایی